Níl ó Mháirtín ach cluas éisteachta a fháil óna mhuintir nuair a thagann sé abhaile ón scoil agus fonn clamhsáin air. Ach ní mórán ama a bhíonn ag a Mhamaí agus a Dhaidí dhó. An chúis leis an easpa ama seo, dar le Máirtín, ná an ceathrar clamhsánach atá mar dheartháireacha aige. Cé a éistfidh lena chlamhsáin féin? Socraíonn sé gurb éard atá uaidh ná duine fásta eile, duine fásta dá chuid féin, a éisteoidh lena chuid clamhsán ar fad. Bíonn riméad air nuair a chuimhníonn sé ar a Dhaideo; tá sé go maith ag éisteacht, agus tá neart ama aige le bheith ag éisteacht lena chuid clamhsán, dar le Máirtín. Ach is cosúil go bhfuil smaointe eile ag Daideó. Is cuma cén scéal uafáis atá ag Máirtín dhó, bíonn scéal níos measa fós ag Daideó. Is beag sásamh a bhaineann Máirtín as a chuairteanna clamhsánacha go dtí an lá a chloiseann sé faoi scéal an bhuachalla is measa ar domhan agus bíonn a fhios aige go bhfuil scéal faighte aige nach mbeidh Daideo in ann a shárú.